deadpoet

سلام به همکی عيدتون رو  پيشا پيش مبارک با د می گم اين هم يه شعر سپيد قديمی

                                                       

                                                               تقديم به دوست  مهربانم ليلا کريمی

 

به روی رگهای مسدود شده ی بازوهای لختم

دستهايت را ببند باز کن ...ببند بازکن

می خواهم دستهايت را نفس بکشم

اينجا

رقاصه ها دارند باله می پرند برايمان

دارم اسيرت می شوم توی تنگ بلور روی تاقچه

برای من زندگی

جای ديگر است

رويای اين جسد

توای با صورت ولباسهای سپيد. ميان دوهيچ پلک زدنهای

آخرش

 پشت شريان بند بند تنم شروع می کند به کندن جان از خودش

می.. پرستا... رمت

  اينرا گفتم وهنوز دارم می چکم از رگهای گم شده دستانم به روی ملحفه های  بيمارستان

تنها تو اين بار هستی

ومن د ربخش اورژانس تزريق اکسيژن دستهايت را در خودم

شبيه ماهی بيرون افتاده از تنگ

بال بال می زنم.

بادستهای خودت روحم را از بدنم بکش بيرون

نمی شود که هم اسير تو باشم هم اين کالبد آبکش

( پرستار....پرستار.... پرستار.....)

آب دارد از سر ماهی کوچکت می گذرد

نوشته شده در ۱۳۸۳/۱٢/٢٤ساعت ۳:٠۱ ‎ب.ظ توسط مجتبی دهقان نظرات ()

Design By : Pars Skin